Waarom is er oorlog?


Oorlog hier, oorlog daar! Op de wereld ontkom je er niet meer aan. Onschuldige kinderen die vermoord worden of alles verliezen en moeten vluchten, is voor mij wel het ergste. Het lijkt eigenlijk de normaalste zaak van de wereld aan het worden. We zien het elke avond op het nieuws, lezen dat ene artikel en gaan gewoon weer verder. Misschien omdat we niet anders gewend zijn of omdat het gewoon veel te zwaar is om er überhaupt over na te denken. Daarnaast heeft iedereen tegenwoordig ook genoeg andere dingen om zich zorgen over te maken. Eerlijk gezegd  houd het mij wel bezig. Want hoe ontstaat een oorlog? Waarom is er oorlog? Wanneer houdt het op? Volgens mij kent een oorlog toch alleen maar verliezers? Niemand heeft hier toch wat aan? Of misschien toch wel…? Ik ben eens wezen zoeken naar antwoorden. In het artikel hieronder geeft Mensenrechten.org een voor mij wel heel interessante en duidelijke antwoord op al deze vragen en wil ik om die reden deze artikel van hun met jullie delen.


Oorlog voeren is verworden tot een doel op zichzelf omdat er met het voeren van oorlog grof geld te verdienen is voor een kleine elite.  Via oorlog is het mogelijk om geld naar een kleine elite te pompen ten koste van de welvaart van de middenklasse en de levens van de onderklasse. Deze elite die via oorlog geld weet te verdienen heeft baat bij continu conflict in de wereld. Oorlog is enorm winstgevend voor een kleine elite. Het is winstgevend voor deze elite op twee vlakken. Als eerste steken landen zich in tijden van oorlog gemakkelijker dieper in de schulden. Over die extra schulden, die door het private bankenkartel uit het niets kunnen worden geschapen, dient vervolgens rente te worden betaald aan dat bankenkartel. De partijen die de rente over deze toegenomen staatsschulden opstrijken, verdienen zo flink aan oorlog.

Het andere vlak waarop grote winsten kunnen worden behaald via oorlog, zijn de partijen/bedrijven die oorlogsmateriaal en diensten verkopen. Zij draaien flinke omzetten bij conflicten. Deze groep mensen verdient aan oorlogen via directe verkoop of bijvoorbeeld via het bezit van aandelen in de bedrijven die goede zaken doen in oorlogen. Wereldvrede en samenwerking tussen alle partijen op de aarde is dodelijk voor elke wapenleverancier. Kortom, hoe meer landen zich dieper in de schulden steken en hoe meer landen oorlogsmateriaal en diensten inkopen, hoe winstgevender  het is voor deze elite.

De middenklasse betaald voor een oorlog. Dit doen ze via de belastingen op twee verschillende manieren. De eerste is de meest duidelijke en is het geld wat een overheid spendeert aan het budget voor defensie. Dit budget wordt jaarlijks vastgesteld en deze kostenpost is dan ook zeer openbaar en inzichtelijk. De tweede manier is ook via de belastingen maar is veel meer verborgen omdat deze belasting gaat naar het aflossen van de opgelopen staatsschulden die zijn aangegaan ten tijde van de oorlog. Daarnaast is een staatsschuld een post waar elk jaar opnieuw rente over moet worden betaald en zo kan het zijn dat een land dat eenmalig extra schulden aangaat wel 40 jaar lang elk jaar weer daar de rente over moet betalen.

Kort samengevat, de winsten van oorlogen worden opgestreken door een kleine elite. Deze winsten worden geprivatiseerd. De kosten van oorlogen worden via staten gefinancierd, waarmee de kosten door alle mensen die belasting betalen in een land worden betaald. De kosten worden zo gesocialiseerd. En tot slot mag de onderklasse letterlijk “het kanonnenvoer” leveren voor de oorlogen. Deze groep heeft vaak geen werk of zeer slecht betaald werk en het leger kan dan financieel een interessante optie zijn. Uiteraard is het gevaar van bij het leger gaan dat mensen het letterlijk met hun leven bekopen. En niet minder erg dat ze anderen moeten doden. Zo is er dus een kleine elite die flink geld verdient aan oorlogen, is er de middenklasse die oorlogen voornamelijk (ongevraagd maar via belastingen van overheden) financiert en is het de onderklasse die het gevaarlijke en vuile werk van de oorlogen mag doen met risico voor eigen leven en psychische gesteldheid.

En wat nu als we op zouden houden met oorlog voeren en dat geld zouden besteden aan armoede bestrijding? Dan zouden we na 29 dagen reeds genoeg geld hebben om wereldwijd de armoede op te lossen. Dan kunnen we bijvoorbeeld wereldwijd met zijn allen massaal de woestijnen gaan vergroenen waarmee we de verwoestijning, de toenemende honger en het klimaatprobleem alle drie tegelijkertijd oplossen. Als mensen dit mechanisme begrijpen is het voor hun duidelijker waarom er continue oorlog is. Deze elite maakt winst zolang er maar gevochten wordt tussen partijen. Zolang er conflict is verdienen zij geld. Deze groep heeft baat bij voortdurende oorlog en heeft geen baat bij vrede. Deze elite weet tot nu toe helaas nog vaak de grote massa succesvol te manipuleren, onder andere door het gebruik van False Flags, en zo de middenklasse en onderklasse mee te krijgen in oorlogen waar zij financieel van profiteren. Op het moment dat de midden en onderklasse ophouden zich voor de gek te laten houden via de verdeel en heers spelletjes van deze elite komt er wellicht een einde in zicht aan de continue oorlogen op onze planeet aarde.

bron: mensenrechten.org


 

How Do We Break Social Taboo’s?

….“Niemand wilde met haar zijn. Mensen knepen of sneden zelfs in haar huid.” Toen Jane Waithera geboren werd, riep de voedvrouw andere mensen in de dorp op om naar Jane te kijken. Het is wreed, maar het was niet om haar te bewonderen maar om naar haar skin defiency te kijken. De gemeenschap vond het vreemd om een albino kind te zien…

Het onzekere bestaan van Albino’s in Kenia, was een van de sociale taboe’s die in de Humanity House door Haguetalks aan licht werd gebracht. Wat betekent Sociale Taboe’s voor jou? Voor mij, maatschappelijk problemen waar men niet over praat of mag praten. Dat kon ik ook uit de verhalen van de drie sprekers: Jane Waithera uit Kenia, Benan Molu uit Turkijke en Judi Mesman, Professor aan universiteit Leiden halen. Haguetalk organiseerde op donderdag in de Humanity House, Den Haag het debat: How Do We Break Social Taboo’s? Op een wel TEdX achtige manier werden de volgende drie onderwerpen onder de aandacht gebracht:

  1. Albino’s in Afrika
  2. Rechten voor vrouwen in Turkije
  3. Colorblind

         “Niemand wilde met haar zijn. Mensen knepen of sneden zelfs in haar huid.”

Toen Jane Waithera geboren werd, riep de voedvrouw andere mensen in de dorp op om naar Jane te kijken. Het is wreed, maar het was niet om haar te bewonderen maar om naar haar skin defiency te kijken. De gemeenschap vondt het vreemd om een albino kind te zien. Jane heeft het daardoor erg moeilijk gehad in Afrika. Niemand wilde met haar zijn. Mensen knepen of sneden zelfs in haar huid. De enige aan wie zij echt steun had was haar grootmoeder. Haar grootmoeder moest haar vertellen dat haar eigen moeder Jane (net als alle andere uit haar gemeenschap) had afgestoten vanwege haar skin defiency. Met deze aangrijpende verhaal opent Jane Waithera, Human Right Defender in Kenia de debat (How Do We Break Social Taboo’s, in de Humanity House). Zij sprak over Albino’s die in Afrika worden afgestoten in de samenleving. Ze worden door de meeste mensen raar aangekeken en om er zeker van te zijn dat ze “echt mens zijn’’ worden albino’s  in hun lichaam gesneden om te zien of zij wel echt bloeden.

Alsof dat al niet erg genoeg was vertelde deze moedige vrouw ook dat Albinos’s vermoord worden, omdat men in Kenia erin gelooft dat de gesneden stukken van een Albino lichaam verwerkt in een drankje, voor geluk en rijkdom zorgt. Het is dus duidelijk dat het bestaan van Albino’s in Kenia heel onzeker is. Tijdens haar studie in India kreeg Jane vanuit Afrika allemaal verschrikkelijke berichten over Albino kinderen die afgestoten en vermoord werden. Als een echte Human Right Defender besloot Jane hier iets tegen te doen. Zo is zij mede oprichter van de stichting Positive Exposure geworden. Met deze stichting richt zij zich op voorspraak en publiek bewustmaking van economische empowerment en onderwijs van Albino’s. Tevens leert zij met het project Pearls kinderen over hun leeftijdsgenoten die met verschillen moet leven.

Hoe we er uitzien moet geen reden zijn om iemand buiten te sluiten, vermoorden, vernederen en of pijn te doen. We zijn allemaal mensen groen, wit blauw of zwart. God heeft ons allemaal naar zijn evenbeeld gemaakt.


          “In het ergste geval zal je sterven. Je kan niet aan de dood ontsnappen.”

Benan Molu een advocaat en Human Right Defender zet zich in voor de rechten van vrouwen en LHBT’ers in Turkijke. Net als de vorige spreker begint Benan met een aangrijpend verhaal. Benan vertelde het waargebeurde verhaal van een meisje die door haar ex vriend bedreigd werd. Dat meisje heeft toen hulp gezocht bij de regering maar zij wilden haar niet helpen. in het ergste geval zal je sterven. Je kan niet aan de dood ontsnappen.” Dat is wat ze te horen kreeg van de regering. Op 6 december  gebeurde waar het meisje voor vreesde en andere voor gewaarschuwd had. Ze werd door haar ex vriend vermoord. Vreemd genoeg werd de ex vriend niet veroordeeld.

Benan Molu stelde dat dit het verhaal van niet een maar meerdere vrouwen in Turkijke is…

Moderne kledingdracht, rode lippenstift of zelfs lachen in het openbaar wordt vaak nog niet in Turkijke geaccepteerd vertelde Benan Molu. Vrouwen worden nog steeds hiervoor door mannen bedreigd en of geslagen. Het systeem in Turkijke laat dit allemaal gewoon toe. Een ander verhaal die de Human Right Lawyer met ons deelde ging over een meisje, 11 jaar die verkracht werd door een man. In de rechtbank werd aan het meisje gevraagd waarom zij haar benen gewoon niet dicht hield. Met andere woorden gaven zij aan dat de verkrachting haar eigen schuld was. Dit was voor mij echt een schokkend verhaal.

Waar het op neer komt: Vrouwen in Turkijke hebben nog steeds niet gelijke rechten. Het is niet raar dat je dacht dat dit wel zo was, want in Turkijke worden dit soort problemen volgens Benan verborgen gehouden. Na haar verhaal stelde Benan dat Turkijke zich democratisch en modern voordoet door dit soort zaken gewoon te verbergen. “Dat moet dan wel?” dacht ik. Eerlijk gezegd wist ik dit ook niet. Mijn beeld van Turkije was precies zoals als “ieder ander” die dat denk ik heeft, Democratisch en Modern. Maar dit doet me eigenlijk een beetje denken aan de situatie in India. Daar gebeuren dit soort dingen ook dagelijks. Maar dat vrouwen daar minder rechten hebben en mannen hun misbruiken en daar ook nog mee weg weten te komen, is voor mij geen sociale taboe meer. In haar rol als advocaat en Human Right Defender helpt en beschermt Bulan deze minderheidsgroep in Turkije. Zoals zij dat zelf vertelde ligt hun eerste prioriteit op het in leven houden van de slachtoffers en dan helpen zelfstandig, gelijkwaardig en onbevreesd te worden. Dit gaat echter niet zonder gevaar voor eigen leven.

Zo stelt een jongedame uit het publiek of Benan niet elke dag vreest voor haar eigen leven. Waarop Benan antwoorde dat zij natuurlijk wel bang is, maar niet zozeer meer bang voor haar leven maar voor haar vrijheid. In Turkijke worden Human Right Defenders namelijk eerder opgepakt dan dat zij echt vermoord worden.

“Wat kunnen wij doen? Wat kunnen wij hier in Nederland voor jullie doen?” Die vraag stelde een jongeman uit het publiek. Benan antwoorde daarop: “Vooral blijven supporten door erover te praten, zodat het uiteindelijk ook op de politieke agenda komt. Tevens vraagt ze ons haar ook te volgen op Twitter.


              “We can no longer be color blind, instead we should be color brave.”

Blanke ouders vinden het moeilijk om voor hun kind een donker persoon, donker te noemen. Dit blijkt voornamelijk uit het onderzoek dat is gedaan met blanke moeders en hun kinderen. Judi Mesman, hoogleraar Diversiteit in opvoeding en ontwikkeling aan universiteit Leiden vertelde ons over het fenomeen Color Blind. Color blind is, het niet bespreekbaar maken van verschillen in huidskleur aan kinderen. (Het doen alsof je geen verschil in huidskleur ziet). Dit terwijl kinderen al op hun eerste levensjaar onderscheid kunnen maken tussen verschillende huidskleuren en gezichtskenmerken. Voor het onderzoek werd het nostalgische spelletje Wie Is Het gebruikt. In dit spelletje hoor je door middel van gesloten vragen de persoon te raden die jou tegenstander in zijn handen heeft. Het was duidelijk, de moeders konden de meeste vragen zonder aarzelen aan hun kinderen stellen. Wanneer het er op aan kwam de vraag te stellen of de persoon donker of wit was, zagen de onderzoekers dat de moeders daar moeite mee hadden.  Sommige stelden de vraag heel aarzelend en andere besloten alsnog de vraag te vermijden.

Daarentegen vertelde Judi Mesman, kunnen ouders zich wel negatief uiten of spreken over mensen met een andere etniciteit, in het bijzijn van hun kinderen. Onbewust pikken kinderen dit toch op, onthouden het en baseren hun keuzes hierop. Om die reden blijkt dus ook uit onderzoek dat blanke kinderen het liefst blanke kinderen uitkiezen om mee samen te spelen. Daarbij blijkt ook dat ouders op een non verbale manier een negatieve of positieve invloed hebben op hun kinderen. Dit blijkt uit een ander onderzoek dat is gedaan. In dit onderzoek gaan twee mannen (een donkere en blanke man) in gesprek. Het onderzoek toont aan dat wanneer een blanke man aardig en leuk doet tegen een donkere man, vinden de kinderen de donkere man leuk.Andersom, wanneer een blanke man afstandelijke en stroef doet tegen een donkere man, vinden de kinderen de donkere man minder leuk.

Het komt er dus op neer dat, hoewel blanke ouders denken verbaal niets aan hun kinderen mee te geven, wordt dat onbewust en op een non verbale manier toch nog wel gedaan. Volgens Judis Mesman moeten ouders niet langer het onderwerp vermijden, maar gewoon bespreekbaar maken. Zij wilt de ouders dan ook het volgende meegeven: “We can no longer be color blind, instead we should be color brave.” Echter blijft bij mij na het schrijven van dit artikel nog een vraag onbeantwoord. Wat is de reden dat blanke ouders de kleurverschil niet bespreekbaar willen maken?


Al met al was dit voor mij een zeer waardevolle avond. Door middel van verhalen en voorbeelden wisten de sprekers de onderwerpen voor mij echt invoelbaar te maken. Ik denk dat er deze avond zeker een aantal sociale taboe’s voor mij doorbroken zijn.

 

 

Tupac Amaru Shakur

“I don’t want to be forgotten. If I’m forgotten then that means I’m comfortable and that means I think everything is okay. When they see me they know that everyday when I’m breathing it’s for us to go farther. Every time I speak I want the truth to come out. Every time I speak I want a shiver. I don’t want to them to be like they know what I’m going to say because it’s polite. They know what I’m going to say. Even if I get in trouble, you know what I’m saying? Ain’t that what we’re supposed to do? I’m not saying that I’m going to rule the world or I’m going to change the world but I guarantee that I will spark the brain that will change the world. That’s not our job. It’s to spark someone else watching us. We might not be the one’s but let’s not be selfish and because we not going to change the world let’s not talk about how we should change it. I don’t know how to change it but I know if I keep talking about how dirty it is out here somebody’s going to clean it up.
– Tupac Amaru Shakur

GROENTE EN FRUIT WORDT DUURDER!

Houd je vast, want dit ga je echt raar vinden! Misschien heb je het al gehoord. Het kabinet heeft besloten de btw op groente en fruit te verhogen! JA, die vitamientjes die ons gezond en sterk houden worden nog duurder. Volgens Consumentenorganisatie Foodwatch zijn groente en fruit de afgelopen jaren al aanzienlijk duurder geworden. (Dat heb ik aan dat bakje frambozen van 3 euro wel gemerkt.)Daarentegen blijkt dat ongezond eten zoals suiker en snoepgoed amper in prijs is gestegen. Suiker is maar liefst met 18 procent gedaald. Volgens mij heeft iedereen recht om ervoor te kiezen gezond te willen leven en dus ook gezond te kunnen eten. Maar nu lijkt het voor mij alsof groente en fruit alleen beschikbaar wordt gesteld voor de Bovenklasse in de samenleving. Waardoor dus alleen deze groep gezond zal blijven en de onderklasse en of middenklasse ongezond. De kans dat deze groepen in de samenleving sneller ziek zullen worden is dus vele male groter. Wat ook weer leidt voor meer zorgkosten. Dus waar gaat dit eigenlijk allemaal naar toe?  Foodwatch stelt dat er al 6 op de 7 mensen al onvoldoende groente en fruit eet en er wekelijks 12.00 mensen met suikerziekte bijkomen. Dit lijkt mij een ernstige zaak dus. Vandaar dat Foodwatch ook pleit voor niet duurder maken, maar juist btw-vrij!(waar ik overigens helemaal achter sta) Hierover is al meerder malen aan de deur geklopt bij het kabinet, maar zij denken met hun voorlichtingsprojecten al meer dan genoeg te doen. Foodwatch pleit voor een actief voedselbeleid en daarmee dus gewoon btw vrije groente en fruit. Wat dus uiteindelijk moet leiden naar een gezondere voedingspatroon, gezondere mensen en dus minder stijgende zorgkosten.